ΠΑΡΟΔΟΣ
Λογοτεχνικό περιοδικό.Λαμία



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


 
 
 
 
 
 
 
 
 


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

    Το Αρχείο των Λογοτεχνικών Περιοδικών του ΕΚΕΒΙ το είχε. "ΠΑΡΟΔΟΣ". Διεύθυνση, εξώφυλλο, εκδότης κλπ.  Πριν δέκα χρόνια είχε πέσει και στα χέρια μου. Ωραίο περιοδικό, καλή εντύπωση μου έκανε, μα πόσα να αγοράσεις και πόσα να προλάβεις να διαβάσεις; Αφού του σιναφιού δεν είσαι. Το ενδιαφέρον σου περιορίζεται σ' αυτό του απλού αναγνώστη... 
     Το γράμμα έφυγε αρχές Γενάρη. "Σας παρακαλούμε να μας στείλετε το περιοδικό σας για να το προβάλουμε στο Internet κτλ". Δεν πέρασε καν από το νου ότι μπορεί και να μην ήταν "εν ζωή". Ο ευγενικός του εκδότης μ' αναζήτησε κι έπειτα από προσπάθειες βρήκε την κόρη μου και βοηθό μου. "Ξέρετε, το περιοδικό δεν εκδίδεται από το '93... Εγώ πάντως θα σας στείλω όλα τα τεύχη". Όταν ήρθαν και τα εννιά του τεύχη, τα συνόδευε μια ποιητική συλλογή με την εξής αφιέρωση:

    Επαρχία, κέντρο Ελλάδας, εκτός Κέντρου, Ιανουάριος 1985- Ιούνιος 1993, οχτώ χρόνια, εννιά τεύχη, δεκάδες ποιητές, δεκάδες ποιήματα, στάθμη υψηλή, προσπάθεια σκληρή, τέλος. Εδώ έχουμε μια γέννηση, ένα θάνατο τόσο κοντά μας χρονικά, τόσο κοντά μεταξύ τους. Τόπος ταφής ενδεχόμενος: ράφια βιβλιοθηκών, ιδιωτικών, δημοσίων, δημοτικών, σκουπιδότοποι, ανακυκλωτές χαρτιού, σκόνη, μούχλα. Και το πνίξιμο, η αίσθηση στραγγαλισμού στη βιβλιοθήκη του Σπουδαστηρίου Μεσαιωνικών και Νεοελληνικών Σπουδών που με κυνηγάει.
    Τι μπορεί να κάνει αυτό το άθλιο 'ιντερνέτι'; Πήρα την άδεια του εκδότη και ξεσηκώνω όλη του την ελληνική ποίηση. Την καταθέτω και πειραματίζομαι. Διαβάστε την και σας καταμετρώ. Μπορεί το νέο μέσο ν' ανασταίνει και νεκρούς; Να παίρνει ποίηση απ' τ' αζήτητα και να την κάνει ζώσα; Ματαιοπονώ; Ας δοκιμάσουμε. 
Διαβάζω ένα-ένα τα περιοδικά προς τα πίσω και τα σκανάρω. Περιεχόμενα δεν υπάρχουν- ίσως και δεν χρειάζονται. 

15/2/00 
Χρήστος Ε. Δημάκης
Πέντε μήνες αργότερα.....
    Τελειώσαμε. Εννιά τεύχη, δεκάδες ποιητές και ποιήματα. Αναγνώσεις: περισσότερες από χίλιες για τα έξι μόνον (4-9) τεύχη. Είμαστε αρκετά αργοί. Συγχωρήστε μας.
Να είστε καλά κύριε Ριζάκη, εσείς και οι πρώην συνεργάτες σας.
22/7/00 
Χρήστος Ε. Δημάκης